Pozycja Iławska - Iława
Linia obrony niemieckiej w rejonie Iławy w styczniu 1945 r.
Poniżej przedstawiam raport pochodzący z sowieckiego dokumentu pod tytułem - Krótkie podsumowanie ogólnego doświadczenia bojowego oddziałów 2 Armii Uderzeniowej za styczeń 1945 r., pochądzący z serwera Ministerstwa Obrony Federacji Rosyjskiej Pamiat Naroda.
Linia obrony przeciwnika w rejonie Iławy
Linia obrony przeciwnika na podejściu do Iławy znajdowała się w pobliżu rozwidlenia drogi z Iławy do Ławic. Obrona znajdowała się na północnym zachodzie wzdłuż skraju lasu i na południu wzdłuż zachodniego brzegu jeziora Długie. Obrona składała się z okopów o niepełnym profilu (o długości 30-80 m) z ryglowymi lub wysuniętymi do przodu stanowiskami karabinów maszynowych . W niektórych miejscach przerwy w okopach były wypełnione gniazdami karabinów maszynowych. Na zachodnim brzegu jeziora, 50 metrów od końca okopu, znajdowała się blokada pokryta ogniem czołowym karabinu maszynowego. /patrz rys. 20/.
Główny kierunek do miasta wzdłuż drogi Lubawa - Iława osłaniał od skraju lasu żelazobetonowy schron nr 1 z pojedynczym karabinem maszynowym i sklepieniem z blachy falistej. W czasie pokoju otwór był zamurowany. Istniejące otwory o nieregularnych kształtach o średnicy 8-10 cm zostały wybite w konstrukcji schronu w czasie obrony /patrz rys. 21/.
Za okopami w odległości 50-60 metrów znajdują się ziemianki na załogi z osłoną 2-3 warst drewna /patrz rys. 22, 23/.
Droga do miasta, przy wyjściu z lasu, jest zablokowana barykadą /patrz rys. 24/. Od barykady wykopano rów przeciwczołgowy o szerokości 7 metrów i głębokości do 3 metrów, który w kierunku jeziora Iławskiego przechodzi w skarpę, której stromiznę umocniono wałem.
Na północny zachód od Dziarny zainstalowano sześć moździerzy rakietowych, które były sterowane z ziemianki.
Na północno-wschodnich obrzeżach miasta znajdował się schron na jeden karabin maszynowy nr 2, identyczny jak nr 1. Na południowo-zachodnich obrzeżach Iławy /w rejonie pompy wodnej/ znajdowała się naprędce zorganizowana obrona, składająca się z oddzielnych gniazd karabinów maszynowych o niepełnym profilu. Drogę prowadzącą z miasta na południe osłaniał żelazobetonowy schron nr 3. Narejonie schronu znajdowały się stanowiska karabinów maszynowych i pojedyncze gniazd. Na północ od schronu przed wszystkimi mostami ustawiono barykady i odkryte gniazda karabinów maszynowych. W rejonie torów kolejowych i stacji oraz przy jednym z mostów znajdują się okrągłe ceglane kołpaki z trzema strzelnicami. Na szczycie kołpaku znajduje się drewniany dekiel, przez który do wnętrza kołpaku opuszczano załogę z karabinem maszynowym. Grubość ścian wynosi 50 cm /patrz rys. 25/.
W skarpie nasypu kolejowego znajdowały się dwa kwadratowe, murowane punkty oporu z dwoma strzelnicami każdy. Punkty posiadały na szczycie drewniane włazy. Grubość ceglanych ścian wynosiła 50 cm. /patrz rys. 26/.
Na południe od Lubawy znajdowała się linia obronna uzupełniona sprzętem, składająca się z trzech linii okopów i rowu przeciwczołgowego o szerokości do 5 km i głębokości 3,5 m. Przed okopami znajdowały się zasieki z jednej linii drutu kolczastego. Do czasu podejścia naszych wojsk na tej linii znajdowało się kilka batalionów karabinów maszynowych i fortecznych kompanii saperów. Linia ta została ominięta przez nasze oddziały.
Aktualizacja: 28.06.2024
Autor: hege22
|