Umocnione mosty i wiadukty kolejowe

Umocnienia mostów kolejowych powstały jako ochrona ważnych szlaków komunikacyjnych. Wysoko oceniana przez Niemców kawaleria rosyjska, szczególnie kozacy, stosunkowa bliskość do granicy państwowej wymusiła fortyfikowanie mostów, by nie zostały zajęte lub wysadzone przez zagon konnicy w razie nieoczekiwanego wybuchu wojny, zanim rozlokowane w koszarach oddziały niemieckie zajmą pozycje obronne w polu.
Pierwsze zostały ufortyfikowane w 1868 roku mosty na kanałach Łuczańskim i Niegocińskim w Giżycku. Zbudowane tu ziemne szańce z murowanymi jednokondygnacyjnymi reditami.
Około roku 1900 zbudowano wieże ckm do obrony mostów: czterokondygnacyjne w Rucianym, Tomarynach i Jabłonowie Pomorskim oraz dwukondygnacyjne w Samborowie.
Do 1905 roku wybudowano jednokondygnacyjne blokhauzy w Iławie, Ostródzie, i Barczewie (para), murowane wartownie w Czerwonce (2 kondydnacje), Drogoszach, Korszach i Sątopach- Samulewie oraz baraki z blachy falistej w Iławie i Korszach.
W 1911 roku zbudowano jeszcze parę jednokondygnacyjnych blokhauzów w Mikołajkach.
Do tego należy dodać nie leżące w Polsce ufortyfikowane mosty w Gierdawach, Darkiejmach i Tylży oraz opisane w innym miejscu mosty na Wiśle w Tczewie, Opaleniu, Grudziądzu, Fordonie i Toruniu oraz mosty na Nogacie w Malborku.