1. Wojsko wykonuje prace saperskie w celu:

a) w natarciu - ukrycia swoich działań przed nieprzyjacielem, zaskoczenia nieprzyjaciela, ułatwienia posuwania się i przyśpieszenia tempa natarcia swojej piechoty, czołgów, artylerii, zachowania trwałości szyków bojowych w wypadku przeciwuderzeń nieprzyjaciela;

b) w obronie - wzmocnienia terenu tak, by zatrzymać swoim ogniem czołgi i piechotę, nieprzyjaciela i zadać im jak największe straty; chronienia siebie i broni przed ogniem KM, moździerzy, artylerii, lotnictwa i czołgów nieprzyjaciela, zdezorganizowania nacierających oddziałów nieprzyjaciela i zadania im strat.

2. Powodzenie działań bojowych w dużej mierze zależy od terenu, który może ułatwić lub utrudnić wykonanie zadania bojowego.

3. Umiejętnie i w odpowiednim czasie wykonane prace saperskie (proste przez piechotę, a bardziej skomplikowane przez wojska saperskie) są koniecznym warunkiem zapewnienia powodzenia działań bojowych piechoty we wszystkich rodzajach walki.

4. Każdy żołnierz powinien dobrze znać prace saperskie, by móc rozpoznawać przeszkody i stanowiska ogniowe nieprzyjaciela, umiejętnie wykorzystywać teren i wykonać je w różnych warunkach i sytuacjach bojowych.

5. Prace saperskie piechota wykonuje przy pomocy sprzętu i materiału saperskiego etatowego, wykorzystując jednak przede wszystkim środki miejscowe i materiał podręczny.

1) okopać się i zamaskować na podstawie wyjściowej;

2) przy wyjściu na linie ogniowe i podstawę szturmową - umiejętnie przystosować się do terenu, przestrzegać maskowania, wykrywać i pokonywać przeszkody, okopywać się

3) W rowach strzeleckich i łącznikowych oraz w głębi obrony nieprzyjaciela - oznaczać wykryte miny, pokonywać przeszkody, blokować i niszczyć umocnienia ogniowe, wykorzystywać do walki stanowiska ogniowe nieprzyjaciela ;

4) na zdobytych liniach - szybko umacniać się, wykorzystując teren, przedmioty terenowe, przeszkody i umocnienia obronne nieprzyjaciela, budując proste zapory i umocnienia polowe;

5) przy pokonywaniu rzek - wyszukiwać i urządzać do przeprawy brody, przeprawiać się wpław, wykorzystywać podręczne i etatowe środki przeprawowe.

1) rozwijać i doskonalić system rowów; rowy strzeleckie, rowy łącznikowe, rowy przeciwlotnicze, punkty obserwacyjne;

2) budować mniej skomplikowane przeszkody przeciwczołgowe i przeciw piechocie;

3) stale maskować swoje rozmieszczenie, sprzęt, stanowiska i będące w budowie prace umocnieniowe;

4) przystosowywać do obrony przedmioty terenowe i osiedla. Piechota będąca w obronie również bierze udział w pracach saperskich zapewniających manewr i przeciwuderzenie.

6. Prócz tego we wszystkich rodzajach walki, w zależności od sytuacji i czasu, piechota obowiązana jest:

1) przygotować materiał do prac saperskich ;

2) naprawiać drobne uszkodzenia i budować objazdy zniszczonych odcinków dróg;

3) na błotnistych odcinkach terenu budować groble i prowizoryczne drogi dla kolumn celem umożliwienia przejścia dla siebie i towarzyszących taborów;

4) naprawiać istniejące i budować nieduże mosty z materiałów podręcznych dla własnych potrzeb;

5) zaopatrywać się w wodę i budować pomieszczenia mieszkalne i gospodarcze.

7. Bardziej skomplikowane prace saperskie wykonują oddziały saperskie, wykorzystując posiadany sprzęt i materiał saperski.

8. Wojska saperskie usuwają przeszkody, budują sztuczne przeszkody wszystkich rodzajów, blokują i niszczą umocnienia ogniowe i punkty oporu nieprzyjaciela, budują drogi wojenne, budują i utrzymują przeprawy mostowe i pontonowe ze sprzętu etatowego i z materiałów podręcznych, minują i niszczą obiekty wojskowe na tyłach nieprzyjaciela, budują umocnienia obronne i przeprowadzają maskowanie jednostek wojskowych i dużych obiektów

9. Dowódcy oddziałów i pododdziałów piechoty powinni zawsze pamiętać o znaczeniu prac saperskich. Prace saperskie dobrze rozmieszczone i wykonane zapewniają powodzenie walce. Dowódcy piechoty ponoszą pełną odpowiedzialność za tę pracę i obowiązani są organizować i kierować nią.

10. Dla wykonania prac saperskich piechota zaopatrzona jest w sprzęt saperski przenośny i przewoźny.

11. Sprzęt saperski przenośny, w warunkach bojowych tak samo jak karabin, powinien znajdować się zawsze przy żołnierzu. Dc niego należą: łopatka piechoty i toporek (rys. 1).

12. Sprzęt saperski przewoźny przewozi się na wozach taborowych i dostarczany jest na miejsce pracy na specjalny rozkaz. Do niego należą: łopata saperska, topór, oskard, łom, piła poprzeczna i nożyce do cięcia drutu (rys. 2).

13. Wymiary łopatki piechoty i łopaty saperskiej (rys. 1 i 2) należy znać na pamięć i posługiwać się nimi jako miarą. Sprzęt powinien być zawsze ostry. Każdy żołnierz odpowiada za sprawność sprzętu i obowiązany jest troskliwie dbać o niego. Po pracy sprzęt sa-

14. Łopatką pie-choty można pracować w postawie leżącej, klęczącej, siedzącej i stojąc w postawie pochylonej. Kopiąc łopatką piechoty należy zagłębiać ją w ziemię nie prostopadle, lecz ukośnie. Cienkie korzenie można przerąbywać ostrym bokiem łopaty lub toporkiem. Duże kamienie, po zebraniu dokoła nich ziemi, należy wyrzucać rękoma.

15. Szybkość kopania gruntu sprzętem saperskim zależy od rodzaju gruntu. Grunty (ze względu na ich twardość i trudność wykonywania w nich pracy) dzielimy na lekkie, średnie i ciężkie. Do lekkich zalicza się piasek i ziemia sypka; do średnich ziemia urodzajna (rola) piaszczysta i gliniasta; do ciężkich glina, grunt kamienisty, skalisty i inne w któ-

16. Wydajność kopania ziemi sprzętem saperskim i niezbędna grubość przedpiersia do ochrony przed zwykłymi i przeciwpancernymi pociskami przy strzelaniu z CKM z odległości 100 m podana jest w poniższej tablicy: