Prócz tego przy projektowaniu pochylni należy uwzględnić zabezpieczenie od granatów ręcznych, od gazów, oraz obronę we­wnętrzną, co szczegółowiej będzie omówione w rozdziale na­stępnym.

Przy budowaniu schronu najwięcej trudności napotyka się przy zakładaniu pierwszych i ostatnich ram pochylni. Pierwsze ramy, będąc na­rażone na parcie na zewnątrz, muszą być odpowiednio podparte: będzie to albo listwa e (rys. 182), opierająca się o ścianę tylną rowu, lub też podpory pochyłe, opierające się o dno rowu, przy jednoczesnem wkopaniu się w prze­dnią ścianę. O ile pochylnię prowadzi się ramami prostopadłemi do spadku, wówczas pierwsza rama jest pionowa i dopiero za pośrednictwem 2 — 3 ram stopniowo przechodzimy do prostopa­dłych. Pierwsze ramy należy umieszczać w pochylniach gęściej.

Przy zakładaniu ostatniej ramy, t. j. przy przejściu z pochylni do izby schronowej, szczególne trudności na­potyka się przy ramach prostopadłych. Wówczas należy w izbie schronowej umieścić 2 ramy naprzeciw pochylni. O ramy opiera się ostatnia pionowa rama pochylni. Do kaptura tej ramy dotyka kaptur ramy pośredniej (po dwu­siecznej kąta między pionem a kie­runkiem prostopadłym do spadku), trze­cia z rzędu rama ma nachylenie prze­pisowe.

Szczególną uwagę należy zwrócić na maskowanie schronów podkopowych w okresie robót: wyjście z pochylni po­winno być przykryte siatką, ziemia z wykopu powinna być troskliwie usu­wana; można jej użyć dla wykonania fałszywych rowów. Ze względu na du­żą ilość robót, schrony podkopowe roz­poczyna się bardzo wcześnie. Przed przystąpieniem do właściwych robót mi­nerskich zakłada się warstwę detonu­jącą nad przyszłem wejściem do schronu.

Odwadnianie. Przesączającą się przez sufit wodę chwy­tamy i odprowadzamy rynienkami według rys. 190 lub 191.

Na dnie schronu urządzamy zwykle studzienkę, z której wy­biera się pompami lub wiadrami nagromadzoną wodę.

Ogrzewanie. Żelazne czasowe piecyki, lub piece z ce­gieł z płytą dla grzania pożywienia są nieodzowne w schronach mieszkalnych.

Zabezpieczenie przed granatami ręcznemi uzy­skujemy, prowadząc zejście nie jako jednostajną pochylnię, lecz dając pośrodku platformę, w którejby się zatrzymywały granaty.

Obronę schronów można zorganizować albo budując fałszywą poprzecznicę z wewnętrznem stanowiskiem dla k. m., jako kojec, flankujący rów w obie strony albo też robiąc specjal­ne obejścia w pochylniach (rys. 192).

Schrony podkopowe muszą być zaopatrzone w łopaty i oskar­dy na wypadek zasypania ziemią.

Ochronę stanowisk obserwacyjnych uzyskujemy taktycznie lub technicznie.

Taktycznie — wykorzystując umiejętnie wysokie drzewa, ko­miny, wieże, budując wreszcie zamaskowane pilony obserwacyjne; technicznie — dając obserwatorowi bezpieczne wytrzymałe ukrycie.

Najprostsze zabezpieczenie dają strażnice; będą to albo skła­dane kopuły pancerne; (rys. 194 daje typ pancerza z blachy z pia­skiem, każdy pierścień waży około 70 kg., rys. 195, daje pancerz z blachy stalowej 0,025 m., typu St. Jacques, całość waży 380 kg.), albo też specjalne urządzenia w rowach strzeleckich (rys. 196, 197 i 198).

Rys. 199 i 200 dają typy stanowisk obserwacyjnych zbudowa­nych, jako schrony.