— 151 —
168. Przystosowując pieczarę do obrony, (rys. 118) u wejścia do niej buduje się przed-piersie z worków z ziemią lub kamieni i przysypuje się z wierzchu ziemią w celu uniknięcia rażenia odłamkami.
169. W walce w osiedlu wykorzystuje się cale i zburzone budynki, płoty, sady i inne przedmioty terenowe. Przedewszystkim wykorzystuje się budowle kamienne (domy, parkany kamienne).
170. W obronie osiedla pluton strzelecki otrzymuje do obrony duży budynek lub kilka małych. Drużyna strzelecka otrzymuje do obrony pojedynczy nieduży dom lub salę w dużym domu. Zajęte do obrony budynki przystosowuje się do samodzielnej obrony okrężnej. Pododdziały CKM i moździerzy, obsługi rusznic ppanc. i pojedyńczych dział urządzają sobie stanowiska ogniowe w rejonach obrony pododdziałów strzeleckich.
171. Przystosowując budynek do obrony przez urządzenie stanowisk ogniowych, zastosowuje się również środki ochronne przed pożarem i oczyszcza się przedpole, zapewniając obronę okrężną i trwałą.
172. Do rozmieszczenia stanowisk ogniowych wykorzystuje się z zasady piwnice i parter. Do prowadzenia ognia do sąsiednich podwórzy, budynków i dalszych podejść wykorzy-
— 152 —
stuje się także i górne piętra, strychy, klatki schodowe i balkony. Ogień prowadzi się przez okna, drzwi i wykonane w ścianach strzelnice. W celu ulepszenia ochrony mieszkań - okna i zewnętrzne drzwi dolnych pięter zakłada się workami z ziemią lub drewnianymi ścianami wypełnionymi kamieniami lub ziemią, budując w nich w razie potrzeby strzelnice. Okna górnych pięter wykorzystuje się do rzucania granatów i butelek z płynem zapalającym; osłania się je siatkami przeciw granatom. W celu ochrony przed drobnymi odłamkami kamieni ustawia się przed strzelnicami, u zewnętrznych ścian deski ochronne lub zawiesza się płótno brezentowe. Nad stanowiskami ogniowymi, celem ochrony strzelców w razie zawalenia się sufitu, buduje się wewnątrz specjalne urządzenia ochronne (wzmocnienie stropów, dodatkowe stropy, daszki). (Rys. 119).
173. Moździerze zazwyczaj rozmieszcza się na strychach lub podłogach dolnych pięter. Do prowadzenia ognia rozbiera się część dachu i sufitu. Granatniki 50 mm można również ustawić na górnych piętrach do prowadzenia ognia przez okno.
Przy ustawianiu moździerza 82 mm na strychu lub stropie buduje się podstawę wzmacniającą z szeregu belek i wzmacnia się strop podporami z dołu (rys. 119).
— 153 —
 |
Rys. 119. Przykład przystosowania budynku murowanego do obrony. |
— 154 —
 |
Rys. 120. Stanowisko ogniowe działa w budynku. |
— 155 —
lub wykonaną w ścianie strzelnicę; pod koła ustawia się podstawę z desek i belek. W celu wtoczenia działa wykonuje się w tylnych ścianach budynku wyłomy i robi się wjazdy z belek i desek. Nad stanowiskiem dla działa buduje się stropy (daszki) chroniące przed odłamkami i zawaleniem się ścian i sufitu (rys. 120).
175. CKM i rusznice ppanc. przeznaczone do prowadzenia ognia do samolotów ustawia się na strychu. Stanowiska dla nich zaopatruje się w specjalne podstawy (rys. 121).
 |
Rys. 121. Stanowisko ogniowe CKM i rusznicy ppanc. na stychu budynku celem prowadzenia ognia do samolotów. |
— 156 —
176. Oczyszczenie przedpola dookoła budynku przeprowadza się przez rozebranie płotów, niewykorzystanych budynków, nie demaskując przez to zajętego budynku.
177. W celu zabezpieczenia przed pożarem z zajmowanych budynków wynosi się wszystkie przedmioty łatwopalne, usuwa się dach kryty słomą, ustawia się beczki z wodą, skrzynie z piaskiem oraz przygotowuje się wiadra, bosaki itd. Na strych i podłogi poszczególnych pięter nasypuje się ochronną warstwę ziemi grubości 5 - 8 cm.
178. W budynkach drewnianych, w piwnicach kopie się rowy łącznikowe, a ściany wzmacnia się zewnętrznymi przedpiersiami w postaci nasypów lub dodatkowymi ścianami wewnętrznymi (rys. 121).
Do budowy przykryć nad stanowiskami i rowami łącznikowymi wykorzystuje się podłogę parteru, którą wzmacnia się przez ułożenie na niej jednego rzędu belek zasypanych warstwą ziemi grubości 40 cm. Ściany dodatkowe wykonuje się z worków z ziemią lub przez nasypanie ziemi.
179. Przystosowując budynek do obrony należy mieć na uwadze, że zwykła ściana murowana o grubości 2 cegieł chroni przed pociskami i odłamkami, ściana z 3 cegieł - od pocisków rusznic ppanc., a ściana o grubości 1 m i więcej - przed pociskami działa 75 mm.
— 157 —
Przy wzmacnianiu ścian kamiennych grubość ich poszerza się ścianami dodatkowymi z materiałów podręcznych.
Grubość ścian dodatkowych w celu wzmocnienia drewnianych budynków i zabezpieczenia przed ogniem karabinów, CKM, rusznic ppanc. oraz przed odłamkami pocisków powinna wynosić :
 |
Rys. 122. Przystosowanie budynku drewnianego do obrony. |
— 158 —
z worków z ziemią (ułożonych w jeden rząd)........0,5 m
z ziemi nasypanej.................................................1,0 m
z ziemi ubitej......................................................0,40 m
180. Dla utrzymania łączności między stanowiskami ogniowymi w budynku wykorzystuje się klatki schodowe i korytarze, pod ścianami i podłogami kopie się rowy łącznikowe i przejścia; w ścianach sąsiednich budynków robi się wyłomy. Budynek przystosowany do obrony powinien mieć dwa wyjścia skierowane w różne strony, przy czym jedno z nich powinno być w rodzaju nakrytego rowu łącznikowego, by można nim było posługiwać się w razie zawalenia się budynku lub pożaru. To wyjście budować od schronu do tyłu.
181. Na schrony w budynku wykorzystuje się piwnice lub pod podłogą parteru kopie się rowy i ziemianki. Podłogę nad schronem i stanowiskiem ogniowym wzmacniać pokładem z belek, który z wierzchu zasypuje się warstwą ziemi, a z dołu umacnia się mocnymi podporami. W niektórych wypadkach można budować schron zewnątrz budynku i połączyć go ze stanowiskami ogniowymi przykrytym rowem łącznikowym.
182. Do obrony również przystosować zburzone budynki a zwłaszcza piwnice i resztki ścian domów murowanych. Przykłady wykorzystania ruin domów kamiennych pokazane są na rysunku 123.
— 159 —
10. Przeszkody.
183. Przeszkodami nazywamy przedmioty terenowe i sztuczne urządzania, utrudniające posuwanie się wojsk. Przeszkody mogą być naturalne i sztuczne.
184. Przeszkodami naturalnymi są przedmioty terenowe: rzeki, błota, urwiska, nasypy, gęste lasy, trwałe płoty, budowle, które w naturalnym stanie lub po nieznacznym przystosowaniu mogą w dużej mierze opóźnić posuwanie się wojsk nieprzyjaciela, a zwłaszcza jego czołgów i piechoty.
 |
Rys. 123. Przystosowanie ruin budynku do obrony. |
— 160 —
Przeszkody sztuczne budowane są z materiałów podręcznych i środków etatowych.
Przeszkody sztuczne dzielą się na: przeciwczołgowe i przeciw piechocie.
185. Żadne przeszkody same nie mogą zatrzymać nieprzyjaciela, dlatego wszyscy żołnierze (i pododdziały) obowiązani są pilnie obserwować przeszkody osłaniające rejon ich stanowisk ogniowych, dobrze ubezpieczać je i utrzymywać je stale pod ogniem. Miejsca dla swoich stanowisk ogniowych żołnierze (i pododdziały) powinni wybierać tak, żeby widzieć rozmieszczone przed nimi przeszkody i móc ostrzeliwać je ogniem skutecznym.
CKM, rusznice i działa ppanc. rozmieszcza się tak, aby mogły ostrzeliwać przeszkody i podejścia do nich ogniem flankowym i skośnym.
Przeszkody przeciwczołgowe.
186. Przeszkody przeciwczołgowe, których głównym zadaniem jest zatrzymać czołgi nieprzyjaciela i przez to umożliwić ich zniszczenia dzielą się na wybuchowe (miny i fugasy przeciwczołgowe), ziemne (rowy, szkarpy, przeciwszkarpy), leśne (zwały i bariery).
Oprócz tego stosuje się przeszkody przeciwczołgowe z pali i jeży, a w osiedlach buduje się barykady.