—  171  —

Rys. 133. Dobnia.

Przybijając drut do kołków nie należy go zbytnio naciągać ; słabiej naciągnięty drut jest trudniejszy do przecięcia i pokonania. Dolne druty przeciąga się nad ziemią na wysokości 20 cm tak, by nie można było pod nimi przeczołgać się.
199. W celu zamaskowania sieci kolczastej pożądanym jest budować ją w krzakach, na skrajach lasu, wykorzystując zamiast kołków drzewa i pnie.
200. Wzmocniony płot kolczasty (rys. 135) powstaje zazwyczaj ze zwykłego płotu kolczastego, do którego dodaje się z obydwu stron druty kotwowe z drutu kolczastego, przymocowane kołkami do ziemi. Do drutów kotwowych przymocowuje się druty poziome w liczbie od
1 - 8.
Wzmocniony płot kolczasty buduje się wówczas, gdy do budowy sieci nie wystarcza kołków lub czasu. Czasem płot kolczasty stosuje się zamiast sieci kolczastej jako mniej widoczną przeszkodę.

—  172  —

Rys. 134. Sposób oplatania rzędu sieci kolczastej (pierwszego rzędu). Do budowy sieci kolczastej 3 - rzędowej wyznacza się 3 zastępy do wbijania kołków (9 ludzi) i 19 zastępów do oplatania drutem (57 ludzi).

Rys. 135. Wzmocniony płot kolczasty. Czas budowy 100 m bież. (bez przygotowania kołków) - drużyna strzelecka - 3 godziny.

—  173  —

201. Sieć kolczastą niską (rys. 136) buduje się wtedy, kiedy konieczne jest bardzo dokładne zamaskowanie przeszkody lub kiedy sieć kolczasta wysoka zasłania pole ostrzału i widzenia.
Sieć kolczasta niska jest pewną i silną przeszkodą dla kawalerii.
Sieć kolczastą niską buduje się o szerokości nie mniejszej niż 4 m; kołki długości 70 cm wbija się tak, ażeby nad ziemią nie wystawały ponad 20-30 cm, przy czym drut zakłada się nie tylko na kołkach ale i układa się na ziemi w pętle.

Rys. 136. Sieć kolczasta niska. Czas budowy 100 m. bież. - drużyna strzelecka - 4 godziny.

—  174  —

Do wbijania kołków małych na każdy rząd sieci wyznacza się jednego żołnierza z toporem. W ciągu godziny wbije on 25 kołków.
Drużyna strzelecka w ciągu 1 godziny zbuduje 15 m bież. sieci kolczastej niskiej, szerokości 4 m, z przygotowaniem 40 kołków małych o średnicy 8 - 10 cm i długości 70 cm.
Do wykonania jej potrzeba 1 zwój drutu kolczastego i 80 skobelków (1 kg).
202. Jeśli nie ma kołków lub z braku czasu, drut kolczasty rozwija się i rozrzuca na ziemi w sposób dowolny. Jednocześnie rozwija się równolegle do siebie nie mniej niż 4 zwoje drutu kolczastego. Na każdy zwój wyznacza się 3 żołnierzy: dwaj niosą zwój a trzeci rozwija go. Jeden zwój drutu kolczastego wystarcza na 30 m przeszkody.

Rys. 137. Kozioł kolczasty. Czas budowy 1 kozła - 2 żołnierzy - 1 godzina.

—  175  —

203. Kozły kolczaste i jeże używa się do budowy przeszkód w pobliżu nieprzyjaciela względnie do zagradzania przejść w przeszkodach. Kozły i jeże (rys. 137 i 138) buduje się na tyłach, po czym dostarcza się na miejsce użycia. Do budowy kozła kolczastego potrzeba: 1 żerdź długości 3,5 m Φ 8 cm, 8 kołków długości 150 cm i Φ 8 - 10-ciu. Jeden zwój drutu kolczastego wystarcza na oplecenie 5 kozłów kolczastych. Na wykonanie 1 jeża potrzeba: 3 kołki długości 1 m o średnicy 8 cm i 12 skobelków. Jeden zwój drutu kolczastego wystarcza na oplecenie 15 jeży.

Rys. 138. Jeż kolczasty. Czas budowy - 2 żołnierzy - 30 minut.

204. Oprócz jeży i kozłów kolczastych są i inne przeszkody przenośne, jak: walec kolczasty, przenośna sieć saperska i inne.

—  176  —

205. Walec kolczasty (rys. 139) jest to walec zwinięty ślimakowato z drutu kolczastego, odpowiednio połączonego kawałkami drutu gładkiego. Walec kolczasty rozciągnięty ma 10 m długości i 70 - 90 cm wysokości. W stanie złożonym jest łatwy do przenoszenia. Waga 20 - 25 kg.

Rys. 139. Walec kolczasty. A - w stanie zwiniętym. B - w stanie rozciągniętym. Czas ustawienia - 2 żołnierzy 5 - 7 minut.

Rys. 140 Przenośna sieć saperska. Czas ustawienia: 1 ogniwa - 2 żołnierzy 5 - 7 minut.

Walce kolczaste łączy się ze sobą drutem, a do ziemi przymocowuje się kołkami drewnia-

—  177  —

nymi lub metalowymi. Ustawienie walców powinno odbywać się cicho.
206. Przenośną sieć saperską (rys 140) przygotowuje się pojedyńczymi ogniwami. Długość każdego ogniwa w stanie rozciągniętym wynosi 4 m, wysokość 1 m. Przenośna sieć saperska posiada szkielet z 6 mm drutu gładkiego, owiniętego 8 drutami kolczastymi. Waga 1 ogniwa wynosi około 25 kg; ustawienie sieci winno odbywać się cicho.
207. W lasach, oprócz podanych wyżej przeszkód przeciw piechocie, stosuje się zawały i zasieki z drzew o średnicy nie mniejszej niż
15 - 18 cm. Zawały buduje się z 2 do 3 rzędów zwalonych drzew. Przy budowie zawały zwala się drzewa na krzyż, wierzchołkami w kierunku nieprzyjaciela. Drzewa ścinać na wysokości pasa człowieka, przy czym., ażeby utrudnić usuwanie drzew, nie należy ich odłączać od pnia.
Prócz tego zwalone drzewa oplata się drutem kolczastym. Zawały na specjalny rozkaz uzbraja się ręcznymi granatami, fugasami lub innego rodzaju minami. Miejsce ułożenia granatów i min należy dokładnie zamaskować.
Drużyna strzelecka, mając dwie piły poprzeczne i dwa topory, w ciągu godziny może Wykonać 20 m zawały w 2 - 3 rzędy drzew. Przy pomocy piły motorowej znajdującej się na wyposażeniu saperów, zastęp 4 - 7 ludzi w ciągu 1 godziny może zwalić około 30 drzew.

—  178  —

208. Przy budowie zasiek (rys. 141) drzewa zwala się na krzyż wierzchołkami w kierunku nieprzyjaciela, oczyszcza się z cienkich gałęzi a pozostałe zaostrza się. W lesie o rzadkim drzewostanie zasieki buduje się w ten sposób, że najpierw donosi się drzewa, układa się je w linii przeszkody a na nie zwala się drzewa rosnące na miejscu przeszkody. Zasieki można minować i oplatać drutem kolczastym w taki sam sposób jak i zawały.
209. Z braku drutu kolczastego, w terenie otwartym, zamiast przeszkód drutowych przeciw piechocie można budować zasieki przenośne (rys. 142).

Rys. 141. Zasieka miejscowa. Czas budowy 100 m (szerokości pasa 10 m) - drużyna strzelecka - 10 godzin.

—  179  —

Rys. 142. Zasieka przenośna. W tym wypadku pnie drzew należy przymocowywać do ziemi kołkami drewnianymi lub metalowymi.

11. Umocowanie rejonu obrony.

210. Wszystkie prace umocnieniowe rejonu obrony przeprowadzają wojska stale od chwili zajęcia rejonów obrony oraz skrycie przed obserwacją naziemną i lotniczą nieprzyjaciela.
Przykładowy szkic umocnienia rejonu obroty plutonu podany na rys. 143a i 143b.
211. Kierownikiem i organizatorem wszystkich prac saperskich w rejonie obrony plutonu jest dowódca plutonu, który zajmuje dany rejon.

—  180  —

Rys. 143a. Rejon obrony plutonu strzeleckiego z punktern oporu plutonu (przykład pierwszy).

 |   Do góry  |   Poprzednia strona  |   Spis treści książki  |   Następna strona  |   Powrót do strony Architectura Militaris  |